niczym kropla w gorzkim oceanie ziarno zboża na pustynnej łące marny odrost w czuprynie wszechświata stoję przyczajony jak Dawid do Goliata stary pomnik obrośnięty pnączem zapomniane miejsce pokryte patyną przygarbiona wierzba na skraju chodnika jestem omijany i patrzę jak znikam niewidzialny od dawna w morzu tysięcy rozpłynąłem się kiedyś wśród bezmiaru ludzi teraz czekam na Ciebie z kolcem w swym sercu i marzę jak niegdyś aż mnie znów wybudzisz...