nocuję dziś na mentalnym dworcu gdzie życie wypruwa żyły strzykawkami zdechłych marzeń a pociągi się mijają drążąc w moim martwym sercu wciąż nieznane korytarze dni spędzam na ruchliwych ulicach zostawiam kij w mrowisku mrówki biegną gdzieś bez celu potem patrzę z bocznej ławki zdając sobie wreszcie sprawę że jestem mrówką jedną z wielu moje godziny to włóczęga choć wciąż przystaję na minutę tam gdzie to życie nadal cudne lecz zaraz znikam byle szybciej bo gdybym stanął gdzieś na dłużej umrzeć by było znacznie trudniej