Siedziałem patrząc w dal przez okno a ono roniło razem ze mną łzy mimo wesołych twarzy pod parasolami może skrywających w sobie jakiś fałsz te wszystkie ukryte emocje schowałem jeszcze głębiej do szafy zamykając je na kilka spustów a klucz wyrzuciłem gdzieś przez ramię kto go znajdzie i tak ich nie otworzy bo pasował do zamka nie będzie dziś patrzę przez to samo okno ulewa wcale nie jest mniejsza niż wczoraj a za okienną ramą jakby słońce świeciło ludzie w nastroju lata, skąpo ubrani nie dołożę już nowych łez do dawno zamkniętej komody z której zawartość już wysypuje się a nowych pustych półek brakuje w moim domu żaden przyjaciel nie chce ich wziąć bo butelki ma także pełne muszę się przenieść do nowych ścian i wykleić je czarną tapetą a potem deskami zabić okiennice przecież to jestem ja a to są moje mury