wypiłem już wszystkie szklanki gorzkich łez i bladych wspomnień jednak smaku tej najgłębszej nigdy w życiu nie zapomnę nie ugasi mi pragnienia choćbym spijał płyn z amfory bo zostały na dnie krople i je spijam do tej pory bardzo mętne niczym fusy są tak trudne do przełknięcia nie jest łatwo chwytać pustkę gdy ktoś trzymał nas w objęciach wlewam nową ciecz do szklanki parzy serce tak jak wrzątek koniec picia dotyk wspomnień jest tym samym co początek