wciąż jestem twardym płatkiem śniegu kryształkiem lodu na twej skórze tak łatwo spada w zimną otchłań to co zrodziło się na górze próbujesz skroplić w swoich dłoniach otulasz ciepłem w środku zimy a to co było dawno znikło i dziś już tego nie wskrzesimy jestem jak brudna kula gradu bryła ze śniegu kra na rzece przecinam mosty gdzieś ku słońcu lecz tak jak Ikar tam nie wzlecę stopnieję w ciszy tam na boku tak aby nikt nie zauważył już widać koniec tuż za rogiem już słońce w górze mocno praży