noc zrodziła mnie dawno temu gdy zawieszała gwiazdy na gałęziach wszechświata lśnią jak bombki na czarnej choince oszronione zimnem bezsennych poszukiwań tysiące przespanych dni pobudki późnym wieczorem gdy zamiera ruch rodzę siebie w bólach na pustych ulicach zostawiam swój płód w ludzkim oknie życia dni wykreśliły mnie z listy obecności siedzę na zebraniu u nocnych pielgrzymów wszyscy dawno poszli stoją puste krzesła serce pali w środku ten prastary płomień