z dnia na dzień świat maleje i kurczy się jak kasztan to słońce już nie grzeje brakuje wiatru w masztach wytarły się budynki jak stare garnitury i pospadały tynki zmieniwszy ich kontury matowe moje lustro wyblakłe me śniadania w pokoju dziwnie pusto biel z czernią na ekranach i tylko jedna z rzeczy wciąż rześkie ma oblicze fizyki prawom przeczy gdy wokół płoną znicze zakwita wciąż jak róża na wspólnej nam mogile więc cieszmy się że można zostawić chociaż tyle