zarażamy nasze dzieci miłością kiedy nie mają moralnej tarczy wstrzykujemy ten różowy płyn gdy jeszcze leżą w matczynych łonach jak przedłużenia nas samych niespełnionych i poległych kiedyś nam podziękują gdy różowe szkła okularów zostaną rozdrapane pazurami czarnego dnia powszedniego i te rysy już pozostaną jak opatrunek lub bielmo podziękują za wlany fałsz szary świt apokalipsy matowe dni kalendarzy i za placebo w pastylkach słowa połykane już z rana jak prozac