Czuję cały czas ten sam ciężar jakbyś siedziała mi na barkach mam wrażenie, że jestem Atlasem trzymającym sklepienie niebieskie nie zrzucę Cię przecież do najbliższego rowu wszak stamtąd Cię wyciągnąłem gdy topiłaś się w bagnie rzeczywistości nie wyrzucę Cię na ulicę przecież wyrwałem Cię z jej szponów by nie rozszarpały Twej naiwności nie oddam Cię światu nie po to uratowałem Cię gdy gubiłaś się w jego zaułkach muszę Cię po prostu zabić tak cicho abyś się niczego nie domyśliła nawet nie zdążysz tego zauważyć aż się w końcu ockniesz