gdy noc tak czarna niczym smoła pożera wszystko wraz ze świtem jaśnieją tylko inicjały te które w sercu mam wyryte i kiedy tonę w gęstej sadzy i sam się staję marnym prochem proszę nie żałuj swej miłości wszak mi wystarczy tylko trochę gdy świt gdzieś wisi na gałęzi a dni we wspólnym leżą grobie ja nie żałuję tej decyzji bo swoje życie dałem Tobie i nawet noce coraz krótsze a sen już głębszy bez oddechu niech więc zostanie jak najdłużej skoro w nim tyle Twego śmiechu tylko minuty trwa na doba już widać biel kroczy z oddali tak bardzo pragnę jakimś cudem Twą twarz w swym sercu znów utrwalić