tysiąc świtów w strugach deszczu znam już każdy swój poranek słońce zajdzie późną nocą zanim sam nad ranem wstanę sto wieczorów z sinym niebem pusty pomost błysk jeziora tyle dałbym by zawrócić lecz to ciągle nie ta pora miną lata dni zwietrzeją doba wyschnie tak jak plamy lecz w tych miejscach i o czasie już się nigdy nie spotkamy ja dogasam tak jak świeca gdzieś w połowie knot się spalił musi zostać forma z wosku której nikt już nie zapali