można żyć przecież bez oddechu topiąc się w toni dawnych marzeń jak wrak okrętu na dnie leżąc czekać aż słońce drogę wskaże i można żyć bez bicia serca zagłuszać kroki łatać rany bo przecież każdy w naszej duszy gdzieś będzie kiedyś pogrzebany ja dziś już umiem żyć porankiem nawet jak rano stoję w ciszy i choćbyś przeszła wtedy obok serce twych kroków nie usłyszy i umiem także iść wśród tłumów jak wiatr omijam wszystkie drzewa zatykam sztandar gdzieś na skale bo tam samotność mi powiewa