W gablocie poza światłem jedna część się mieni a w niej fotografie syna ziemskich cieni wciąż masz dziurę w głowie a w rękach sigile umarłeś jak człowiek żyłeś tylko chwilę wciąż zyją kapłani grający Twe pieśni Twej księdze oddani jej płomień ponieśli na falach nicości pod prąd popłyniesz śmierć rzuciła kości a na nich Twe imię *pamięci Jona Nodtveidta