poranki wyciosane w szarości rozpalają twarz po karmazyn aż zamienia się w nienamacalną maść kiedyś przechadzałam się z wolna przez nabrzmiałym kolorytami pęczniejących zepsuciem w słońcu owoców winnym ogrodem słodka woń kwitnącej paranoi poprzez błękit rozpływała się w cieniu każda z pachnących ścieżek popołudnia wijących się wszetecznie wokół drzew prowadziła mnie do strachu nadszedł zmierzch a droga powrotna do domu jeszcze przed chwilą była tuż za mną