Sytuację opisuję nad wyraz realną A zarazem trochę poetycką Otoczony jestem ciszą Wielką ciszą Tylko w tle delikatne wskazówki I tarcie o papier, gdy piszę te słowa Coś w tej chwili jest takiego Że słyszę samego siebie I co ja mam począć z sobą A ciszę tę może tylko telefon zagłuszyć Czy cisza czymś jest Czy Bóg stworzył ciszę Czy człowiek bez słuchu Słyszy ciszę Skoro nie słyszy Czy myśli w mojej głowie Słowa piosenki odgłosy Ja słyszę czy co Pamięć jakaś ty przedziwna Mogę słyszeć Mimo, że nie słyszę Mogę widzieć Mimo, że nie widzę Komu te dary zawdzięczamy Materializm powie Protony neutrony elektrony Dla mnie to tak Jakby wielki człowiek Z klocków ułożony Miałby zacząć myśleć Relacje Czym jest relacja Między dwojgiem ludzi Rodzące się dobro Współczucie i zaufanie Czy protony i neutrony Ufają elektronowi Że ich nie zostawi Pytanie bez znaku zapytania W naszym języku rodzi Niepewność i zdziwienie Że może być inaczej Czym jest ta relacja Która wiąże ludzi Może to zwykła potrzeba Jung o niej wspomina Że człowiek pierwej pokocha Niźli z błota wyjdzie Więc czym jest sztuka O sztuka jest pięknem I dobrem bo zachwyca Ilu ludzi tyle sztuki Tyle o sztuce napisał Ingarden A my wciąż ją sprowadzamy Do najprostszej definicji Prostota podstawą jest piękna Podstawa buduje całość Bez tych liter Nie przeczytałbyś tych słów Prostota Czym jest prostota Świat jest tak złożony Że już trudno zobaczyć prostotę Szukajmy Ciszy Miłości Piękna Prostoty Szczerości Prawdo O tobie zapomniałem Przyznaję się Więc nie skłamałem I pisać i pisać Mógłbym bez końca Świat realny mi milczy Niż ta kartka Słowa me tląca O! Sms zakłócił ciszę!