Stoję na pomoście martwego jeziora, nie słyszę nic poza; oddechem wiatru, szelestem traw, wokoło mnie tylko woda i las, bez życia, drzewa nie rozmawiają, śnią sen swój wieczny, nie są w stanie się obudzic, z nikąd pomocy ratunku, mój krzyk w ciszy, ledwie szept w tysiacu gwarów, pojedyncze istnienie, życie w krainie śmierci, w pustce, w nicości, w obrazie mojej duszy.