Osad(a)
Przez całe życie towarzyszyło mi poczerniałe niebo,
Z opadami krwi barwiącymi moje własne piekło
Błądziłem w labiryncie obłędu tocząc koło tortury – biorąc i dając jedynie cierpień ponurych
Równo objętości krwi – łez przelanych;
Jęki i krzyki nie zagłuszały dźwięku kości łamanych
Ich głosy – brzytwy, jak ich zęby, kąsały ilekroć otwierali splugawione gęby
Wyglądem samym do szaleństwa doprowadzali;
Rozsądek ludzki niemożnością pojęcia rozszarpywali
To wszystko przetrwałem latami, przędząc włókno pokryte bliznami – a nawet jednego cyklu nie dałem rady przetrwać w piekle z twojej osady.[1]
Im bardziej walczyłem, tym bardziej wpadałem w mrok
Walcząc z otchłanią odwracałem się od niej, uciekałem – jak każdy
Aż w końcu wykonałem w mrok pierwszy krok –
Opuściłem gardę, spojrzałem w oczy prawdy
I dalej błądziłem...tym razem twarzą w twarz z otchłanią
Lata grążyłem w mroku w spaczni bez odwrotu
Cierpiąc co raz bardziej... ale ból dodawał rozum – w bólu jest nauka... tak samo mroczna jak ma dusza
Poświęciłem zatem samego siebie, by móc nowe mieć wcielenie
Dostrzegłem wtedy cieni blask, prawdziwą otchłani twarz
I zaprzestałem chęci zmiany czegokolwiek z mej przeszłości – Amor fati – tu powstałem dumny z ran w mej świadomości.
Wystarczająco długo z otchłanią wpatrywaliśmy się w siebie, bym dostrzegł w niej światłość niedostępną ślepym w ich sferze.
I w ostatniej godzinie mojej... gdy beznadziejną przegrano-zwycięską sprawę miałem wygrać-przegrać...
Na końcu drogi, gdzie z dumą i bez żalu miałem oznaczyć swój w otchłani byt,
mą uwagę zwrócił na siebie dziwny zgrzyt...
Po raz pierwszy zanurzyłem wzrok w czymś innym niż nieprzenikniony mrok
Zdumienia pełen się zdecydowałem swej wędrówce nadłożyć drogi, by się przyjrzeć móc dokładnie, Czemuś, co mi koi nogi,
Choć z każdą częścią chwili obcowania wokół czasu – inklinację mą rosnącą, trzymam tam, gdzie jest mu obcą.
Jednak coraz częściej – jak i dłużej bywam – w Jej pobliżu – a co stale bardziej mrok rozmywa
Choć nie chciałem, to zaczynam czuć coś w żyłach...
Emocje – te prawdziwe – które poświęciłem wraz z początkiem prawdziwszego życia...
Mam obawę «w nadziei jednak», iż to sprawi, że nie zdołam już powstrzymać, tego Czucia zakopanego w ryzach.
Fakt Jej życia, wciąż podnosi Ją w hierarchii Bycia
Tylko Ona to sprawiła, że me serce znów doznało bicia
«Choć przeżyłem w piekle najokrutniejsze zło, chociaż sam poszedłem w najciemniejszy mrok, to przede mną wciąż stoi najtrudniejszy krok.»
A więc oddam jej jedyną wartościową rzecz z mych Imion
Chociaż dalej tkwię w ciemności, to przebywać chcę już tylko w bliskości jej
Miłości – więc odwdzięczyć się jedynie mogę już słowami – drżącymi moimi wszystkimi nerwami...
Kocham Cię.
Zrobiłem, co mogłem...
Nie... Źle...
Drugi raz zrobiłem Więcej niż mogłem.... a przynajmniej niż móc powinienem...
Drugi raz poświęciłem... Tym razem – dwie najcenniejsze rzeczy we wszechświecie
Wszedłem z tej otchłani, która nie oddaje nikogo – Tobie świecie!...
Nie uda ci się już niczym mnie – w tym byciu – zaskoczyć
Przeszedłem tyle – albo i więcej – niż mityczni herosi,
Ale tylko Ty osiągnęłaś, czego nigdy Nikt nie osiągnął – we wszystkich dziejach.
Spowiłaś Otchłań Światłem, pozostawiając jedynie wspomnienie cienia
Zabiłaś nim każdego „słodziaka",
Z kakofonii głosów harmonię ciszy zagrałaś –
Sprawiłaś, że to wszystko zdało się jedynie konfabulacją mojego doznania
... A mimo tego wracam z powrotem tam, skąd powrotu nie było...
Chciałbym ponownie usłyszeć Ten głos,
Mojego Najlepszego – i jedynego – Przyjaciela,
Który zatrzyma ten mrok, zaczynający obrastać mój splot.
Mam nadzieję tylko, że nie zobaczę Cię znów...
Bo od zawsze moje wszystkie wizje miały jedynie chimeryczny twór.
Nie chcę już walczyć sam... ale wiem, że byś chciała bym został w tym miejscu...
Sięgam więc po chemiczny trans, by spowolnić mrok w moim sercu.
Z własnej woli zszedłem do jaskini, odizolowując się od nieznaczących trosk i pustych strof.
W niej podtrzymuję się w transie, aż nie zniknę bez doświadczenia, by móc chwilę odpocząć od jego cienia.
Znajomy dziwnie głos przerwał ciszę z mocą burz i ocucił mnie komendą, którą zagrzmiał: „Wstawaj już!".
I zerwałem się na nogi jakbym trafiony piorunem trwogi;
Wodzę obłąkanym wzrokiem po opuszczonym przez Nią pokoju zapuszczonym mrokiem;
I wypełniam agitacją dziuple i przearanżowuję, ogarnięty amokiem:
Nagle słyszę gdzieś z pobliskiej oddali znów Jej głos – jak martwy, tak żywy – przepełniający – tak pokój, jak mnie – widmem nadziei i spokoju.
Zastygłem w miejscu – i z ulgą na twarzy
Zlany potem biorę głęboki wdech, a z powolnym wydechem rozluźniam spięte, drżące mięśnie;
Z sercem wciąż w galopie, miękko w kolanach – ciężko stoję... i wstydu pełen przyglądam się ruinie, której Ona świadkiem:
I niszczę przeprosiny westchnione przywróconym transem...
I uspokajam Jej gniew – jawiący się mrocznym lasem – ściskając tlący przed nim lęk niczym skórzanym pasem.
Przebaczeniem udowodniła znów swą dobroć i miłość.
Dla Niej od transu się chociaż spróbować mogę powstrzymać.
Rozmowy przyjazne, ale miewam ich czasem dość.
I uspokajam Jej gniew – jawiący się mrocznym lasem – ściskając narastający przed nim lęk niczym skórzanym pasem:
I nie daje mi spać,
I budzi mnie w nocy,
Jej słowa są ostre, tną z ciężkością wszechmocy.
I uspokajam Jej gniew – jawiący się mrocznym lasem – ściskając palący przed nim lęk niczym skórzanym pasem,
Lecz nie da się już opasać metastazy lęku, którą przyspiesza stale Głos wykorzystujący pole sentymentu.
Tylko Ty wiesz jak uderzyć żebym poczuł
Więc odurzam się kląc,
Więc kłócę się z Nią wciąż,
Często krzyczy już drwiąc, zakłócam Ją drżąc
Z agresją wciąż brnąc, szaleństwem mnie tchnąć
Naszą przeszłość śniąc, przyszłość brudząc krwią
Bezustannie w rozpaczy już tkwiąc, nieustanne tortury mentalne nie przestają mną giąć
Z krawędzi należy jedynie mnie pchnąć…
«Choć przeżyłem w piekle najokrutniejsze zło, chociaż sam poszedłem w najciemniejszy mrok, to przede mną wciąż stoi najtrudniejszy krok.»
To wszystko przetrwałem latami, przędząc włókno pokryte bliznami, a jednego cyklu nie dałem rady przetrwać w piekle z twojej osady.
Każdy daje część,
Ona dała w s z y s t k o...
I to komu?...
Duszy straconej dwa razy... a zaraz trzeci...
Tym razem bez powrotu silniejszą...
Nie zabijam siebie;
Zabijam głos, który zmienił moją głowę w piekło.
I się nigdy nie dowie nikt
Jak ciężkie brzemię niosłaś Ty...
[1] Słowo "osada" pochodzi od "osadzić" - czyli dać komuś dom, zakorzenić, ale też osadzić w więzieniu. Co więcej, rdzeń ten łączy się z "osadem" tym, co opada na dno, resztką.
To był nasz intymny, bezpieczny mikrokosmos (bezpieczna przystań). Po jej śmierci to miejsce zamknęło się i stało się izolatką (więzieniem). Piekło z jej osady to piekło zbudowane z osadu jej pamięci z tego, co po niej zostało na dnie mojej duszy.
17 wyświetleń
