Żyję w samotnym cieniu, W strachu przed zająknięciem słów w milczeniu. Z mądrością wybiórczą, jednak z głupotą nietożsamy – Nadzieja wciąż mi bliska, mimo tylu ran zadanych. Mrok rozświetla już tylko smocze zionięcie, O którym myślę, gdy już odejdzie... wciąż niezmiennie. Współczuję tym, co nie znają tych wrażeń; Zazdroszczę im, bo nie gonią za gadem.