Podchodzisz coraz bliżej Szponami wyrywasz jędrnej części Sztuki dwie Popadasz w stan W stan nieokreślonej tęsknoty Za czasem nieprzeniknionej Nieubłaganej przeszłości I tylko ból w słowa ubrany Tak krótkimi ciosy zadaje ci rany Nie ma Cię Nie ma Umierasz wykrwawiając duszę na bruku I tylko ból Tylko ból w słowa ubrany moczy twe Ostatnie spojrzenie Tu kiedyś mieszkałam Teraz nie ma Mnie Nie żyję