z mojej głowy wypływają wiązki czarnych, smoczych języków. myślę o tobie, jak się myśli o dziadku, o zapachu dębowej fajki, sumiastym wąsie i krwi na chusteczkach. to nic, to nic. jednak nie byłeś moim dziadkiem, w ogóle rzadko bywałeś w naszym domu. ale raz przyniosłeś mi kruka, który umiał tylko patrzeć, przyjąć trochę pożywienia i zdechnąć na tajemniczą chorobę. tak, po prostu. o śmierci powinno się wiedzieć. teraz podnoszę koc - bryły tłuszczu, różaniec guzów, kościół uchodzącego ciepła. cieknie jak ze dwóch ciał, nic nie ma tyle krwi. może ty, ja to nic?