jesienią
liście tracą wątek
a drzewa szatę
próżne rośliny

ptaki marzą
zbyt wzniośle
i przesadnie
ambitnie

łzy nieba

święci są płaczliwi
dziś aż za bardzo

szaro coś
i mgliście wokoło
orzeł nie widzi gniazda
na oślep żyją
ludzie

skruszona jesień
kłania się
pani w białej sukience
co we włosach
ma gwiazdy zza morza