ma usta o zblakłej czerwieni
we włosach białe trzy kwiaty
romantyczna i piękna to pani
z uśmiechem co zamarł na ustach
nagląco i nietypowo

suknia czarna jak krucze pióro
które spada powoli
do srebrnego strumienia
z wdziękiem i taktem
uderza o taflę
tak jej szata faluje
na wietrze

tajemnicza ta dama
pachnie żywicą
łzami drzew
które wciąż wspominają
wiosnę

pani kwiatów łka cicho
gdy więdną rośliny
gdy umiera drzewo
zimą

majestat tej kobiety
z krwią w ustach
choć uśmiechnięta
a jednak
płacze