Pani Kwiatów

ma usta o zblakłej czerwieni

we włosach białe trzy kwiaty

romantyczna i piękna to pani

z uśmiechem co zamarł na ustach

nagląco i nietypowo



suknia czarna jak krucze pióro

które spada powoli

do srebrnego strumienia

z wdziękiem i taktem

uderza o taflę

tak jej szata faluje

na wietrze



tajemnicza ta dama

pachnie żywicą

łzami drzew

które wciąż wspominają

wiosnę



pani kwiatów łka cicho

gdy więdną rośliny

gdy umiera drzewo

zimą



majestat tej kobiety

z krwią w ustach

choć uśmiechnięta

a jednak

płacze