marionetki

jak lalki

ponure marionetki

z poucinanymi sznurkami

bezwładnie leżące

na pustej scenie



gorzki smak jesieni

wyglądającej zza okna

nieosiągalnej

niezwykłej

której już nie pragniemy

nie wiemy jak



w rytm zniszczonej pozytywki

oddychamy

zabarwiając na czerwono

nasze drewniane ciała

krwią



tylko jedno uczucie zostało :

przywiązanie

do chłodnej podłogi

szkarłatnej od smutku kurtyny

i tych kawałków sznurka w kącie