jak lalki
ponure marionetki
z poucinanymi sznurkami
bezwładnie leżące
na pustej scenie

gorzki smak jesieni
wyglądającej zza okna
nieosiągalnej
niezwykłej
której już nie pragniemy
nie wiemy jak

w rytm zniszczonej pozytywki
oddychamy
zabarwiając na czerwono
nasze drewniane ciała
krwią

tylko jedno uczucie zostało :
przywiązanie
do chłodnej podłogi
szkarłatnej od smutku kurtyny
i tych kawałków sznurka w kącie