Pałętam się po myślach, skroń mi od nich huczy. Za dużo tu zmartwień sprawiających mnóstwo katuszy. Korytarze pełne murów i drzwi dawno zapieczętowanych. Zaułki ciemniejsze niż pamiętam przed laty. Niezwykła cisza, brak miłego mi gwaru. Unosi się lekka bezradność na tle zapalonych świec. Chodzę po mojej głowie, lecz wcale nie ma tam mnie. Zostały zgliszcza, trochę resztek świadomości...