Dziś już wracam. Czeka na mnie dom, spokojne życie. Skrzypiące drzwi w pokoju, niedzielne obiady, nieznośny krzyk dzieci, za którym tęskniłem skrycie. Spokojne życie, ale coś się z nim stało. Wciąż widzę krew na rękach. Każdy szmer budzi strach. Nocą widzę zjawy. Zmarli we śnie duszą me ciało. Pamięć o poległych nie może zginąć. Przecież oni... po to zginęli. Trochę im zazdroszczę. Nie muszą teraz myśleć nad tym czego dokonali...