Bądź mi tajemną głębią wód I zapomnieniem… Nie tnij dreszczem Nocy, rozpełzłej u Twych wrót. I przyjdź przed świtem, I przyjdź z deszczem… Zaklinam Cię, w ciemnościach godzin, Przybądź i rozgrzesz mnie błękitnie Światłem swych dłoni. Księżyc wschodzi… Księżyc liliami smutno kwitnie… Wzywam Cię cieniem nad Zmarłym Miastem! Przyjdź do mnie! Pani Dwóch Biegunów, W zasłonie szeptów, Raniąc blaskiem me oczy, Gdy krew ścieram z runów Twych Imion wielu, co jak święta trucizna, każą mi pamiętać… © Sigil of Scream