Gdy będziesz ścieżką szedł Pośród ciemnego boru, To nie zatrzymuj się I strzeż się, strzeż upiorów! Bo nocą wstaje wilk I trzy żelazne sowy. A kiedy tańczą wraz, Ich cienie mkną na łowy. I gdy tak będziesz szedł, Usłyszysz białej łani Długi, śmiertelny krzyk, Co krwawi się pod kłami. Lecz nie zatrzymuj się By łanię uratować! Już ją rozerwał wilk I lis, i jeż, i sowa. Bo nocą szpon i kieł Są jak żyletki ostre, Każdy cień dyszy złem, Każdy jar straszy ostem. I gdybyś nawet gdzieś Jednorożca zobaczył, To nie odgadniesz już Co też ta wizja znaczy. Więc nie goń za nim, nie, Choć zdaje ci się blisko! Bowiem on, brodząc w mgle, Wiedzie cię w uroczysko. A tam nie wstaje świt I ziemia jadem broczy, Na drzewach kwitnie cierń, Konwalie maja oczy. Bo nocą kwiat i liść Są jak pazury ostre, I nie wiesz dokąd iść, I nic już nie jest proste. Więc gdy przemierzasz sam Bór przeklęty przez ludzi, To stąpaj cicho tak By Licha nie obudzić. Bo ono, Licho złe W najgłębszym gąszczu śpi. A gdy przebudzi się Ukradnie twoje sny. Zawyje wtedy wilk, Śmiech sowy przemknie borem I już nie wyjdziesz stąd - Sam staniesz się upiorem. Nocą szponem i kłem Czasem cierniem, lub liściem Polować będziesz w mgle W innych cieni asyście. Polować będziesz na Wędrowców pośród boru. Więc, gdy tu wkraczasz, zważ By strzec się, strzec upiorów! © Sigil of Scream