Nic

W samotności otwieram starą księgę

wspomnień zapisanych

strużką deszczu na szybach

źdźbłem trawy na łące

promieniem słońca odbitym w małym

kieszonkowym lusterku



Rysa na duszy

drzazga w sercu

chusteczka z wytartą kroplą krwi

obraz utkwiony gdzieś w podświadomości

zapisany w pamięci bez odzysku



W samotności czytam kolejne wersy księgi

życia w świecie tak dziwnym

że nie sposób go zrozumieć

pojąć, ogarnąć zmysłami

dotknąć, zobaczyć, usłyszeć



Zamykam z hukiem księgę wielką

z oprawą zakurzoną kurzem życia

ze złotymi literami wyrytymi na czerwonej okładce

literami których nie można odczytać