Rzadko dziś wiersze piszę. Co mówisz? Powtórz. Nie słyszę. Pytasz, z jakiego powodu? Pisałem sporo za młodu. Pisałem, gdy smutno mi było. I wtedy, gdy było mi miło. Gdy miłość pukała w me serce. Gdy byłem w życiowej rozterce. Dla żony mej ukochanej. I dla osoby nieznanej. Kiedy składałem życzenia. Gdy miałem skryte marzenia. Pisałem dla córek, dla synka. I gdy prosiła rodzinka. Schowałem je wszystkie w notesie. Czekając, co życie przyniesie. Dziś miałem srebrne wesele. Wróciło wspomnień tak wiele. I o tym, że wiersz, co w notesie. Nikomu radości nie niesie. Czytajcie więc starzy i młodzi. Niech smutek poezja osłodzi. D.S.