Krążą moje mętne myśli I dziś nie napotykają siebie w drodze. Ciągle czekam aż się szczęście ziści, A dziś tylko martwe płody rodzę. Biegam w szale, słowem, czynem tnąc powietrze. Potem spokój. Wreszcie staje. I się zmuszam by pęknięte szkła zebrać znów do kupy A ostre krawędzie tną palce rozmiękłe od likieru I nic się dziś nie udaje. Nawet ten wiersz jest do... eh...