Wielki wieszczu ojcze romantyzmu Tyś twórczością nakarmił tyleś umysłów I choć odszedł z tego świata wieki temu Zawsze żeś obecny wśród wierszy wielu Twe dzieła nie umarły wraz z tobą Lecz przybrały postać ponadczasową Gdzieś ty się znalazł czy w swej Litwie? Za którąś tęsknił będąc na obczyznie Zapisane tobą na stałe karty historii Coś uczynił w poezji pamiętają potomni Melduje mistrzu o ten skarb dbamy O jej los z dnia na dzień się troskamy U każdego z nas w sercu ona gości Strzec jej będziemy ku wieczności