Na kompanie się składamy W różnych liniach rozstawiani Pierwsi tworzą plener stały Dalej tkwią ci zapomniani Stojący w ostatnim szeregu Duchów postać pozyskali Krzyk jeden rozpaczy i gniewu Bez odzewu w tłum posłany Drugi poszedł w jego ślady Głośniej jeszcze rzucił hasło Tu jestem! zmuszon wrzasnął Głowami pozostali pokiwali Odwagi na czyn nie zebrali Trzeci w końcu nie wytrzymał Zaczął naprzód przeć Twarz za twarzą przy tym mija Ignorując za plecami śmiech Gdy na czoło przedostał się Schował do pochwy swój miecz