Patrzę,i co? Swoim oczom nie wierzę pani wiosna przyjechała na rowerze i tak całkiem ,zupełnie nie spodzianie przyszła do mnie rano na śniadanie. uśmiechnęła się,cichutko obok usiadła i tak jakoś całe moje serce skradła. Naręcze pachnących kwiatów miała i do mnie tylko wesoło się zaśmiała. Taka zwiewna,piękna i pachnąca przyniosła pierwsze promyki słońca, potem rozgościła się na łące,w lesie gdzie śpiew ptaków chen się niesie. Mała żabka wiosnę tez dojrzała i z radości wesoło wysoko skakała. Nagle w mgiełkę się zmieniła i mnie znów samego zostawiła, lecz moje serce się nie smuci gdyż wiem że za rok znów wróci.