I jeszcze raz temat duszy poruszę, poeci jak dzieci,delikatne ich dusze, bo czym dla poety jest jego dusza która jego życiem wciąż porusza? Poety dusza w ciągłym piekle żyje i z własnymi myślami się ciągle bije, i dla kogo ona wciąż tak się trudzi? Ona robi to dla dobra wszystkich ludzi. Chce aby szczęśliwi wszyscy tylko byli i ze zgodą zawsze tylko wspólnie żyli. Czasem poeci późną nocą się budzą i choć żonki strasznie im marudzą, oni w klawiaturę uparcie wciąż stukają, bo natchnienie akurat do pisania mają. Wtedy rymy przychodzą im do głowy i rano wierszyk może być już gotowy. Wy wierszyki wszystkie te czytacie i zazwyczaj przyjemność z tego macie, i nim poetę dopadnie wiek starczy, poecie do szczęścia to już wystarczy. Wszyscy przecież dusze ponoć mamy i w niej swoje wspomnienia skrywamy, na koniec napisać Wam to jednak muszę szanujcie poetów i czasami ich czarne dusze!