Przejdź do treści
Czytanie

jak ćmę

Egzystencjalne
na szarym końcu samego siebie wkopane w rakową komórkę więdnie stłamszone chciejstwo wielkiego ziarna gorczycy stamtąd dochodzi cichy jęk wrona Barabasza w otwarte mięso wrzyna się grzebie nie spoczywa dziobie ziarno toczy się i toczy ziarenko od wnętrza skóry ślady żłobi a gdy On zerka swą wiedzą są nietrwałe zaledwie wieczne w poszukiwaniu intencji sumienie pod mikroskopem żyletką na cząsteczki zadana ci sprawiedliwość prześwietlona przez krew i wodę zadane ci miłosierdzie to nie sprawiedliwość jest surowa to miłosierdzie potrzebuje odrobiny sprawiedliwości by światłem nie zabić ciebie grzesznika jak ćmę
127 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.