Dla Ciebie Chciałbym coś napisać ciekawego o świecie. Aby było najważniejsze we wszechświecie, I nosiło znamię wieczności, W całej swej wszechdobylności. Myśl ta musiałaby być doskonała. Szybka i jasna, promienista jak strzała. Uderzająca w sedno jak z nieba grom, I błyszcząca jak wypolerowany chrom. Teraz trza sprawie nadać postawę, Godna musi być i wzniosła za prawdę A jej cechą przedniejszą, Właśnie prawda ma być najważniejszą. I jeszcze jedno nadmienić tu chciałem. Że musi być, co bądź ideałem. Padnie też może ważne pytanie. Czy znajdę to gdzieś, czy w łeb tym dostanę? Bo zwykle lubić się zdarza, Że gdy się szuka ; się nie przydarza, A gdy na oślep się chodzi, To zwykle samo do nas przychodzi. Więc wezmę chustę, przewiążę oczy I pójdę biegiem po górach zboczy. Tam to usłyszę gwiazdy na niebie, Które swym głosem przypomną mi Ciebie? Twą Boska postać i każda chwilę, W objęciach razem spędzona milę. A teraz, w czasie naszego rozstania Me serce z szału się nie wyłania. Za oknem w wieczór burzami ciska I w strugach deszczu, w noc ciemną, błyska. To piorun, w mgnieniu, buduje drogę Budząc tu wszędzie, okropną trwogę. To wszystko dzieje się jakby, dlatego, Że tak od siebie jesteśmy daleko I tworzy to ze mnie zwierza dzikiego, Na ludzi winnych stanu takiego. Więc tylko jedno, chcę teraz powiedzieć, Że już nie mogę tu więcej usiedzieć. A myśl natychmiast się z tego wyłania Że nikt, kto kocha, nie z cierpi rozstania.