przejmując się całym światem
zapomniałaś
o sobie i pękłaś
kolumno codzienności

a my

niepodtrzymywani twą siłą
spadamy w dół
głową i myślimy
że jest ci tam dobrze

że tańczysz
(tak to lubiłaś)
z liśćmi twojego ogrodu
które już dawno zdechłe
czekają na nową wiosnę

załkane niebo czekało na
twoje przyjście
i śmieje się z nas
teraz z góry
że my tu mamy bez ciebie
tylko gorzej...