Ewie...

przejmując się całym światem

zapomniałaś

o sobie i pękłaś

kolumno codzienności



a my



niepodtrzymywani twą siłą

spadamy w dół

głową i myślimy

że jest ci tam dobrze



że tańczysz

(tak to lubiłaś)

z liśćmi twojego ogrodu

które już dawno zdechłe

czekają na nową wiosnę



załkane niebo czekało na

twoje przyjście

i śmieje się z nas

teraz z góry

że my tu mamy bez ciebie

tylko gorzej...