I

Kiedy woda płynąć zacznie wstecz Żywioły osuną się w żywota cień Niebo ukryje się za księżycową łuną A Ziemia w proch się przemieni Kiedy indywidualizm legnie w mogile Kiedy moc straci na sile Sztuka zmieści się w każdym pudełku A wiara zaniknie niczym nadzieja w nią Kiedy padoły wzniosą się na wyżyny Kiedy zatracenie siebie będzie jałmużną Liczby posłużą za grobowe grawerunki A jedność uznana zostanie za słabość Kiedy słodycz zamknięta zostanie w goryczy Kiedy natura zatrzęsie się w posadach Praca będzie przymusem dla wolności A skały uformuje inne dłuto Kiedy pieczęcie będą niezmywalne Kiedy człowiek człowiekowi je wyryje Spełnienie będzie granicą życia A upadek zapoczątkowaniem gnicia Kiedy wszystkie filozofie toczyć będą bój Kiedy idee ukryją się w podziemnych grotach Czas upłynie swoim własnym biegiem A przestrzeń zostanie zastrzeżona Kiedy stada rozpierzchną się na krach Kiedy zmarli wstaną by tworzyć życie Nauka uklęknie u swych murów A wiedza dogasi pożogi rozwoju Kiedy zwierzęta wzrosną w naszych ramach Kiedy rzeczywistość podzieli się przez zero Uczucia ugrzęzną w głowach A wiadra ocucenia będą puste Kiedy symbole posłużą za anatemy Kiedy światło wywierci otwór w bieli Cele staną się tarczami dla lotek A wszelka wzgarda uleci kominami Kiedy zapragniesz by świat wygasł Kiedy tylko toczona piana będzie go gasiła Nabój doświadczenia przystaw do piersi A reminiscencja magii popłynie twymi tętnicami Kiedy zbłądzisz wśród drogowskazów Kiedy żaden nie będzie ci znany Imitacje rosnąć będą co krok A historia zmiażdżoną minutką się stanie Kiedy zaznasz szczęścia Poznaj ponownie smak nieszczęścia Kiedy zaznasz końca Przyodziej jeszcze raz pióra nowicjuszki Kiedy zaznasz prawdy Przypomnij sobie czym jest kłamstwo Kiedy zaznasz bólu Ujrzyj raz jeszcze Jeden blask naboju