III

Salutujesz filozofom wracającym z urojonych bitew Zeusowym ołówkiem, kreślisz swe mężne plany Które owi, jeszcze żywi filozofowie, przynieśli w kukułczych koszach Wielowymiarowy cel przyświeca twojej rozpływającej się jaźni Spogląda weń majster, on włada największym twym wrogiem Szkiełkiem, które ukraca istnienie płaskich imaginariów Jak w nocy, przed konduktem żałobnym drżysz Raz po raz, oblewasz się wiecznie cudzym potem Boś czasem świadom, świadom konformizmu wylewającego się z twoich oczodołów Przelewający się do twych ust, spływający torsem Do najniższych form i poziomów twego jednowymiarowego ciała Czy tym razem znów ktoś inny przeleje twoją czarę? Wczoraj nie podołałeś misji stania się Prometeuszem Dziś minąłeś się setny raz z największym celem Los zaczyna sam płatać sobie figle - twoje paradygmaty są dlań helem Fortuna kołem przestała się toczyć, zdyszana twym widokiem Jak niejawni prekursorzy rozśmieszali esencje świata Tak ty, zabijasz ich jak Kain brata