„Banknot, czy moneta?”. Siedzę późną nocą, ciszą otulona. Już zmęczona ciałem, duszą zmęczona. . Myśli wokół pełno, nie nadążam za nimi. Przebijają się jedna na drugą. Nie dając spokoju. Automatyczna pralka czyni swą powinność. A jej wirowanie ze śpiączki rozbudza. Choć powieki już twierdzą, że cuchnie nudą. Na pewno, by chciały już dać w długą. Tak samo jak moja fizyczność, na wąskich oparach jedzie. Niejeden kryzys pożegnałam, choćby w. biedzie. . I w tamtym tygodniu i w tym mnie tulił. Lecz dostał kopa i spadaj ciulu. Chociaż wiem, że nie jestem robotem. Działam już poza energią. To jeszcze ta jedna bateria wciąż miga. Gdzieś tam w oddali widać przebicia. Przydałby się urlop od obowiązków i życia. Na pograniczu wytrwałości, gdzie wciąż dominuję ból kości. W ostateczności mogłabym się poddać. Tak, by było łatwiej. Marnując swój czas i wysiłek na marne. Lecz, czy o to w tym wszystkim chodzi? Ktoś, by rzekł taka młoda. Nie narzekaj. Bo ja w Twoim wieku -. Wiem skończ człowieku. To co przeżyłeś jest Twoim wspomnieniem. Ja swoją historię układam samodzielnie. I nie wiem, czy wiesz, może kiedyś akurat poznasz jej treść. Póki co bywaj, muszę wracać do pracy. Takie niestety skomplikowane czasy. Haruję i nici mam. Zostawiając wypłatę u sklepu bram.