Nocą, gdy już w łóżku leżę to rozmyślam o przeżyciach dnia który właśnie mija. Nie raz mi żal iż już odchodzi. Chociaż nowy zaraz jakąś świeżość wniesie. I na skrzydłach mnie uniesie. Wątpić w to nie będę, bo pesymizmu nie lubię. Czasem jak złodziej się zakrada, i ukradkiem myśli truje. Nie bez powodu wtedy człowiek jadem pluje. Zawołam Morfeusza, już powinien dawno być. Zmyje myśli strugę bądź zwinie w kłębek nici. Odłoży je na potem, snem przykryje zmęczone ciało. Jeśli nie zasnę, to mi opowie legendę. Lubię ją pochłaniać wyobraźnią we śnie. A kiedy upewni się, że już całkiem śpię jak piórko odleci aksamitnym gestem. Żegnając się, by następnym razem znów zaskoczyć mocą, którą posiada za nocy.