Nie potrafię pogodzić się z tym że już Ciebie nie ma. Nie potrafię spojrzeć w niebo bez łez uronienia. Wciąż mi Ciebie trzeba. Twego wsparcia i ramienia. Mądra i doświadczona życiowo byłaś zapewne ze śmiercią już się pogodzilaś. A Ci co zostali w cierpieniu milczą przez pustkę i ciszę dobici. Fotografia pozostała , chwilę razem spędzone i różne wspomienia przynajmniej tego nikt człowiekowi nie zabiera. W mej pamięci zawsze Ciebie spotkam.