A ja lubię sobie chmury. Obłoczki białe i szare. Wszystkie takie piękne, a wręcz idealne. Jakby były stworzone tylko dla mnie. Nie mogę się nacieszyć ich widokiem. Chłonę i chłonę zakochanym wzrokiem. I słoneczka blask imponuje mi, chociaż księżyc także pięknie lśni. Uwielbiana zieleń jeszcze bardziej żywa. Wpływa pozytywnie, kiedy się ją mija. Na rowerze często sobie jadę, oglądając niezwykłą i zarazem znaną trasę. I wciąż pstrykam zdjęcia. Co dla niektórych to już nie do pojęcia. Bo ja żyję z głową w chmurach, marzeniami napędzana. Jestem inna. Niby dziwna. Całkiem przyjemnie żyć ze sobą samym, przynajmniej jestem zrozumiana