Maciejko , macjeko pachnąca wieczorową porą panienko przy oknie zasiedlona latarenka Ci nie służy wolisz  wieczorny cień róży. To sasiadka Twoja , też pięknie ubarwiona. Lecz Twój aromat ma cudną woń. Przegania inne , goni moje zmysły. Kiedy Cię wdycham czuję opowieść jaką ze sobą niesiesz i nie wiem czy to ja jestem przezroczysta , czy to Ty tak delikatnie czysta. Pogrążona w czar chwili nie potrzebuję niczego tylko następnego spotkania wieczornego seansu aromatycznego u boku Twego. Bo ty jak zjawa wieczorem przyjaźnią darzysz a rano śpisz lekceważąc mnie i ogród cały. A ja tak bardzo spragniona Wciąż Cię wołam , wołam.