Żyje, oderwana od reszty marzeniami. Topie się w wyobraźni, rzucając koło ratunkowe fantazji. Czasem wzburzone falę zalewają wściekłością. Zdecydowanie wolę płynąć z radością. Sztorm nie uprzedza, kiedy uderza, to również i przejść trzeba. A potem słońce swym blaskiem mnie leczy. Bym mogła zatańczyć wśród melodii. Zagranej naturą. Biec w dal za piękną chmurą, zgubić się czasem leśnym korytarzem. Utkwić na łące porośniętej szczęściem oraz rwać kwiaty żyjące wiecznie. Na koniec w sadzie przysiądę wreszcie, zrywając jabłuszka przypominające kształtem serduszka. I będę czekać tam na Ciebie wiesz? Więc spiesz się, spiesz.