Oswaja swoje pragnienia przytulona z przeszłością. Nie raz, dając się we znaki kościom. Skołowana , potargana. Niczym zużyta gitara i jej struny na wietrze. Nuci wciąż tę samą melodię. Swoim tempem i skromnie. Trwa wśród swoich nawyków, przyzwyczajona nie lubi urozmaiceń i wrażeń. Ze spokojem najlepiej jej w parze. Ziemska planeta.