Noc swoją ciemnością mnie nie rusza ma w sobie urok, duszę energiczną i spontaniczną. Ale czasem bywa strachliwa gdy na swej drodze burze spotyka. Wtedy trzęsie ziemią, waląc piorunami nie patyczkuje się wcale z nami. Chociaż błyski niebo rozświetlają, zwiastują grzmoty co mi spać nie dają , głośne i wyraźne zaczynam Się bać już na poważnie. I tylko po cichu paciorek mówię. Aby burze odsunąć i spokój znowu powitać. Księżyc zamruczy mi kołysankę i w jego ramionach, jak anioł zasnę.