Śpiewał ptak, cudnie wszak. Niósł melodię w świat. Wpadła w ucho, na wesoło i przyjemnie. Fascynując zmysły ludzkie, ciągnie do natury ufnie. Gdybym mogła wszystko rzucić. Z wiatrem dalej ją nucić, to pobiegła bym radośnie razem z nim, ku pięknej wiośnie. Co do życia wszystko budzi, niech złagodzi też i ludzi. Piękną magią przebudzenie i ponowne odrodzenie. Jak niewinny w czystej bieli przebiśnieg.