Przejdź do treści
pień jest drzewem żywym nabrzmiałym sokiem z głębi ziemi i w sobie przechowuje słońce w odłamkach fotonów złapanych przez liście otoczenie i czas go rzeźbi ścięciem jak dumny szlachcic kończy stając się materiałem - drewnem z niego tworzą śmierci pokrowiec dzwon ociekający żywicą krwią ze słoi drzewa toczoną zanim wieko zadudni głucho nie zapytam komu on dzwoni grunt, że mi sucho..grunt, że sucho 2008/2011
57 odsłon

Komentarze (3)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

karioka83 14 lat temu
Mocny, wyrazisty, autoironiczny... Dobry wiersz!
tamara 14 lat temu
Lekcja z botaniki mi się przypomniała.
Rambo 14 lat temu
To drzewo to chyba LIPA- tak jak ten wiersz zresztą.

Menu

Dodaj wiersz

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać wiersz.

Dodaj wiersz
Twoje konto
Shoutbox
0 online
Zaloguj sie aby pisac w shoutboxie