kolczaste łupiny kasztanów pękają z dumy i lawiną brunatnych nasion wprost pod nogi wchodzą jako zimy zapowiedź wplątane w zawieruchę liści otula się słońce pobladłe w mgłę i zasypia przed wieczorem przy złotych topól kandelabrach pod niebem na klucze zamkniętym ptasim odlotem ziemia orna snuje woń jak korzenny piernik dopiero co z pieca wyjęty a rumiany od zórz październik maluje pejzaż zasepiony choć jesień jest tak złocista on impresji pozostał wierny 10.10.1995.